Benny Ludemann
Benny Ludemann verwierf nationale bekendheid door zijn 25-jarige samenwerking met wijlen Toon
Hermans. In de grote concertzalen van ons land is hij een bekende verschijning. Hij geeft les in verschillende instrumenten
aan diverse conservatoria.
Benny Ludemann studeerde gitaar aan de conservatoria van Tilburg en Amsterdam. Sinds de jaren zestig heeft hij op het
klassieke vlak op freelance basis bij nagenoeg alle Nederlandse symfonieorkesten gewerkt. Zo maakte hij concertreizen met
het Koninklijk Concertgebouworkest naar New York en reisde hij met het Tango-Rumba orkest 'Malando' door Japan. Hij was een
aantal jaren vaste gitarist bij het Metropole Orkest.
Binnen de lichte muziek was hij betrokken bij vele radio- en
tv-opnamen. Vanaf 1972 tot 1997 was Benny Ludemann vaste gitaris/fluitist in het orkest van Toon Hermans. Sinds 1999 is Benny
Ludemann vaste begeleider van Robert Long.
Vanaf half jaren '60 werkt hij als docent gitaar en mandoline bij de gemeentelijke
muziekschool te Breda. Naast zijn werkzaamheden in het theater en het lesgeven houdt hij zich ook sinds jaren bezig met werkzaamheden
voor het Nederlands Verbond van Mandolineorkesten.
Sinds 1989 is hij als hoofdvakdocent mandoline verbonden aan het Conservatorium van Amsterdam. In 1999 volgde ook
een aanstelling voor dit vak aan het Fontys Conservatorium.
Robbie Pauwels
Prominent in de Nederlandse jazzwereld. Maakte deel uit van het Pia Beck trio,
dat veelal optrad in de Vliegende Hollander in Scheveningen vanaf 1949. In de zomer van 1955 was Toon Hermans op zoek naar
een modern combo om zijn eerste One Man Show muzikaal te ondersteunen. Hij bezocht de jazzclub De Vliegende Hollander en vond
daar wat hij zocht. Hij engageerde de aanwezige muzikanten, Robbie Pauwels (gitaar), Tonny Nuesser (drums) en Hans van Rossem
(bas) voor f 25. de man per avond. Het eerste moderne cabaretcombo was geboren.
Robbie Pauwels begeleidde Toon
Hermans sindsdien voor vele jaren. Kwam met Toon naar Noord Amerika in 1968.
8 Mei, 2005, uit Bob Rigter's
dagboek:
...'s Middags naar De La Rue in de Valeriusstraat in Den Haag. Leuke session met veel bekende muzikanten.
Een genoegen om gitarist Robbie Pauwels (72) weer te horen. Still going strong. Even muzikaal, smaakvol en swingend zoals
altijd...
Publiceerde ook het fotoboek: TOON. Voorwoord en tekst Toon Hermans. Foto's van Robbie Pauwels. Rotterdam
De Erven de Wed. J. van Nelle 1966.
Wim Overgaauw , 1929-1995, overleden
30 November 1995
" Aan al die grote jongens mankeert wel wat , maar ze kunnen
tenminste een melodie spelen . Dat kunnen de gitaristen van tegenwoordig niet . "
Deze uitspraak , afkomstig uit een
interview dat vorig jaar verscheen in het maandblad Jazz Nu , is tekenend voor de jazzgitarist Wim Overgaauw , die vorige
week donderdag op 66-jarige leeftijd in Hilversum overleed. Hij lette heel erg op vakmanschap en was niet gauw van iets kapot
.
| Foto: Wouter van Gool |
|
| Het Wessel Ilcken Combo: Wim Overgaauw in het midden. Rechts Rita Reys. |
Het spel van de beroemde Django Reinhardt bijvoorbeeld vond hij ' maar niks ' of weinig
meer dan ' zigeuner-bluf ' . De eerste Nederlandse gitarist die hij opmerkte was de cabaret-specialist Jan Blok, die , zes jaar ouder dan Overgaauw , afgelopen donderdag eveneens overleed . De eerste die naar zijn mening
beter speelde dan hijzelf was de Amerikaan Jimmy Raney die hij in de jaren vijftig in Duitsland hoorde . Pas door
hem besloot Overgaauw , die toen al tien jaar in het vak zat , als gitarist maar ook als zanger , ' als een gek ' te
gaan studeren . Zijn eerste prijs ontving hij in '55 samen met onder anderen bassist Ruud Jacobs op een Jazzconcours
in Scheveningen : een heus herdenkinsgstegeltje . De muzikale vriendschap met Ruud en broer Pim Jacobs plus diens eega
Rita Reys beklijfde en leidde tot een samenwerking die vijftien jaar duurde . Met als resultaat een stapel lp's plus een aantal
tv-beelden in zwart-wit die onveranderlijk hetzelfde beeld laten zien : Pim Jacobs grijnzend , broer Ruud sierlijk plukkend
en Overgaauw introvert voorovergebogen over zijn gitaar . Een man die zijn werk deed zonder enige franje : er stond toch niet
in zijn contract dat hij ook nog moest lachen ? Ook in het winnen van een Edison in '72 voor zijn in het vakblad Jazzwereld
afgekraakte lp Don't Disturb , zag hij geen reden tot juichen , zeker achteraf niet . " Charles Aznavour die voor mij zat
, kreeg veertigduizend gulden en de man na mij twintigduizend . Ik zou vijfhonderd gulden krijgen.
Toen werd ik 's
middags opgebeld of ik het niet voor honderd minder kon doen . En daar ging nog belasting af ook ". Wim Overgaauw dook onder
in de studio's waar hij speelde ' in een stuk of dertig orkesten ' zonder er merkbaar vrolijker van te worden . Ook het feit
dat hij als jazzgitarist steevast met een enorme voorsprong elke populariteitsverkiezing won kon hem nauwelijks beroeren,
er was eenvoudigweg geen concurrentie.
Soms liet hij zich verleiden tot een ' cutting contest ' met andere gitaristen,
met Eef Albers en Jan Kuiper als sterkste partners. Zelfs het ' drumbeest ' Han Bennink ging hij een paar keer te lijf . Het
opleiden van jonge gitaristen vergde de laatste tien jaar het meest van Overgaauws tijd . En niet zonder succes , gezien de
overwinning van zijn leerling Jesse van Ruller , een melodicus bij uitstek , tijdens het recente Thelonious Monk-concours
in de Amerikaanse hoofdstad Washington .
Zo had hij met de dood op zijn hielen toch nog iets om over te juichen .
Wim Overgaauw trof het lot dat vele pioniers treft: ze leven in een niemandsland, ze werken als paarden en
zijn hoogstens bij vlagen even gelukkig.
(NH 1995-12-06)
Jan (Johannes Bernardus) Blok.
(21 Juli 1894 - 4 Januari 1964)
Acteur.
Wordt wel eens verward, in de archieven van het Nederlands Theater Instituut, met Jan Blok, de gitarist.
Jan Blok en de Blockheads. Popgroep
Terug naar boven...
|
| Meer... |
|
